Selecteer een pagina

We zijn allemaal ontstaan door aanraking. De allereerste aanraking is wanneer de zaadcel de eicel ontmoet. Vervolgens worden we in de baarmoeder voortdurend aangeraakt door het vruchtwater en op een gegeven moment op andere manieren door innerlijke en uiterlijke factoren. Ons ultieme vorm van aanraking, als alles goed gaat, is de compressie van onze geboorte. Uiteindelijk liggen we dan op de buik van onze moeder, weer een andere vorm van aanraking, gaan we op zoek naar de borst, we beginnen met zuigen en voelen voor het eerst vloeistof door ons keel in ons lichaam komen, een innerlijke vorm van aanraking waarmee onze spijsverteringssysteem op gang komt. Dit hele proces laat heel mooi de ontwikkeling van de verschillende vormen van aanraking zien.

 Aanraking gaat over verbinding

Ons tactiele systeem is gebaseerd op ons gevoel van aanraking. Het heeft als functie ons te beschermen en helpt ons onderscheid te maken. Het belangrijkste orgaan hierin, onze huid, helpt bij het ontwikkelen van onze mogelijkheden en vaardigheden, het bewust reguleren van motor coördinatie (beweging), lichaamshouding, gedrag, emoties en cognitieve functies.

Aanraking is het primaire communicatie middel tussen een pasgeborene en de buitenwereld en een van de meest actieve zintuigen in ons prenatale leven. We kunnen ons de prenatale periode en de eerste maanden, jaren misschien na ons geboorte niet meer herinneren, maar onbewuste kennis met betrekking tot aanraking ligt opgeslagen in de basis van ons tactiele systeem. Onze ontwikkeling is afhankelijk van de ervaring van aanraking en aangeraakt worden, prenataal en post-prenataal en dus heel belangrijk voor de verdere ontwikkeling van onze sensitiviteit.

Een goed werkend tactiel systeem reguleert o.a. sensorische informatieverwerking, ons stress niveau, onze stress hormonen om negatieve beschermende reacties van ons lichaam te voorkomen, bv. het terugtrekken uit ons centrum, vechten/vluchten/bevriezen, beperkte ontwikkeling van onze mogelijkheden en vaardigheden (communicatie, sociale betrokkenheid, verbinding/hechting). Het ondersteunt tevens onze reflexintegratie patronen en ons gevoel van veiligheid.

Aanraking gaat over ontwikkeling

 Aanraking is ontzettend belangrijk voor de ontwikkeling van gevoelens en stemmingen. Verschillende manieren van aanraking kunnen verschillende gevoelens veroorzaken in een persoon; een positieve aanraking kan een gevoel van optimisme, verbinding, vriendschap veroorzaken terwijl een negatieve aanraking een gevoel van irritatie, afwijzing, of onvriendelijkheid kan veroorzaken. Elke aanraking van het lichaam word direct gedecodeerd door onze hersenen (hersenstam) en dan bepaald of het aangenaam, prettig en veilig is of vervelend en bedreigend. Alleen als de hersenen zorgen voor een gevoel van veiligheid is de uitvoering van de juiste motor-cognitieve ontwikkelingstaken (beweging) mogelijk.

 De huid is ons grootste orgaan. Het creëert letterlijk de begrenzing tussen onze innerlijke wereld en onze buitenwereld en speelt daarbij een grote en belangrijke rol in hoe wij het leven ervaren. Een van de belangrijkste functies van de huid is de ontwikkeling van tastsensaties en neuro-sensorische motor integratie. Verschillende receptoren, de uiteinden van onze zenuwbanen, zitten over ons hele lichaam in onze huid, spieren, pezen, bindweefsel en zijn een constante bron aan informatie voor ons centraal zenuwstelsel en stimulatie van de hersenen. Receptoren hebben een eigen functie in ons tactiele systeem, ze reageren bijvoorbeeld op druk, temperatuur of richting van huidgroei en zij passen zich aan de veranderende condities aan, van binnen en buitenwereld.

Het is de taak van onze hersenen om betekenis te geven aan deze stimuli en prioriteit te stellen in de verwerking ervan.

Aanraking gaat over veiligheid

Een hypersensitief persoon zal aanraking vermijden, een bepaalde alertheid en onrust vertonen, stress zal toenemen, concentratie verminderen, zal zich terugtrekken uit contact, bepaalde kleding afwijzen, vermijd bepaalde texturen (ook in voeding), heeft een afkeer tegen bepaalde motor activiteiten. En een hyposensitief persoon, waarbij er te weinig stimuli naar het zenuwstelsel gestuurd word, zal op zoek gaan naar overmatige stimuli, zal schijnbaar ongevoelig voor pijn zijn, ze kunnen zichzelf verwonden. Degenen die een verminderde tast sensitiviteit hebben, ontvangen geen betrouwbare informatie via receptoren. Dit resulteert in een gevoel van onzekerheid of angst in onbekende situaties, vaak willen zij niet de risico’s nemen die gepaard gaan met het leren van nieuwe dingen. Anderen zijn niet in staat om vertrouwen te ontwikkelen omdat zij teveel pijn, ongemak, geen of ongepaste aanraking hebben ervaren. In deze gevallen is het zenuwstelsel geprogrammeerd voor overleving om bescherming, verkenning en ontwikkeling te ondersteunen.

Het Tactile Protocol waarmee ik werk vanuit MNRI (Masgutova Methode) is gericht op het normaliseren van het tast zintuigelijk systeem, verbetering o.a. in de regulatie van spierspanning en kinetisch bewustzijn. De technieken reguleren de tactiele sensitiviteit en optimaliseren de sensorische-motor integratie en mind-body connectie en creëren een basis voor emotionele en sociale regulatie en cognitieve taken. Het optimaliseert de werking van de hersenstam en andere structuren van de hersenen, het kalmeert overlevingsmechanismen, reduceert stress en opent het hele systeem om veiligheid te ervaren zodat zelfvertrouwen kan groeien en algehele gezonde ontwikkeling ondersteunt word.

Aanraking gaat over het reguleren van je Autonome Zenuwstelsel wat o.a. hartslag, ademhaling, spijsvertering, gedrag en emoties beïnvloed.

Mijn advies zou zijn, raak jezelf bewust aan, onderzoek wat jij wel en niet prettig vind. Onderzoek positieve, gepaste aanraking met je partner, vrienden, kinderen. En weet dat je welkom bent bij mij in de praktijk als je op zoek bent naar een intiemere en meer ontspannen relatie met jezelf. Een betere wereld begint bij jezelf.

 

Warme groet,
Manon